Boze buurman

Niet lang nadat we in Amsterdam zijn gaan wonen werd schuin tegenover een heel blok huizen gerenoveerd. Dat hield in dat er ’s ochtends vroeg kranen werden opgebouwd en werklui (een contradictie in terminus zoals je ze maar zelden ziet) schreeuwend en zingend de dag begonnen. Niet lang na aanvang van dat bouwproject gebeurde hetzelfde met een blok huizen aan de andere kant tegenover, met dezelfde overlast. Tegelijkertijd werd aan de andere kant van de straat een heel blok huizen gesloopt wat leuk is om naar te kijken maar niet leuk is om naar te luisteren ’s ochtends vroeg. En als toetje werd in het verlengde van onze straat een straat gerenoveerd waarvoor het af en toe noodzakelijk was om heel vroeg materialen te lossen.

En vanochtend was het weer feest. Om kwart voor zeven rijd een vrachtwagen achteruit (met verplichte veiligheidspiepjes), staat een kwartier lang stationair te draaien en begint vervolgens met het inladen van de restanten van de straatrenovatie.

En dan verander ik vanzelf in iets wat ik niet echt wil. Een Boze Buurman uit Sesamstraat, een moderne Meneer Aart, een gemene stiefmoeder van een sprookje, ik gluur door de ramen om te kijken wat er gebeurt, wie het doet en bedenk mij tegelijk bij wie ik zou moeten klagen. Helaas, ik weet het niet. Is er niet een instantie waar ik heerlijk mijn zure hart kan uitstorten? Is er sowieso geen regelgeving omtrent bouwen (renoveren en slopen) binnen de bebouwde kom? Kan dat niet gewoon pas na acht uur ’s ochtends gebeuren? Waarom heet het geluidshinder als ik ’s ochtends om zeven uur Michael Jackson aanzet en heet het ‘slechts’ overlast als een bouwbedrijf op zo’n vroeg uur hetzelfde aantal decibels weet te bereiken? Bouwen zij in een woonwijk of woon ik op een bouwplaats? Zie, ik verander in een zeikerig, zeurend wezen.

Ik snap best dat wonen in Amsterdam ook een paar nadelen heeft. Maar hopelijk hoef ik niet teveel in te leveren, zoals mijn nachtrust, mijn goede humeur en mijn positieve blogjes. Bewoners langs de Noord-Zuidlijn, diep respect voor u allen.

En ja, dat was weer eens een heus, officieel blogje van Laurens. Ze waren schaars afgelopen maanden, maar wellicht dat ik mijn digi-leven weer eens wat serieuzer neem.